Karaburun in de mythologische verhalen...      

Mimas...

Het Schiereiland van Karaburun is sinds de antieke periode schouwplaats geweest van een reeks mythologische en andere verhalen. “MİMAS” was is de Griekse en Romeinse tijd de oude naam voor het schiereiland alsook voor de Bozdag berg die er zich bevindt. Het Schiereiland van Karaburun heeft haar oude naam “Mimas” te danken aan de Griekse mythologie. Zo luidt het verhaal:

De Godin van de Aarde, GAİA, had naast de Titanen en een reeks andere kinderen ook de GİGANTEN gebaard. De Giganten, waarvan men zegt dat ze met een honderdtal waren, werden geboren uit het bloed van haar gemaal Uranus dat op de aarde vloeide nadat zijn zoon Chronos hem gekastreerd had om zijn moeder Gaia te verlossen van de veelvuldige zwangerschappen. De meest bekende Giganten waren Porphyrion, Alcyoneus, Enceladus, Ephialtes, Eurytus, Clytius, Polybotes, Pallas, Hippolytus, Gration, Agrius, Thoas en Mimas.

De Giganten waren bovennatuurlijke, verschrikkelijk uitziende wezens. Alhoewel ze een menselijk uiterlijk hadden, waren ze geschubd en eindigde hun lichaam in een soort hagedis- of slangenvorm. Hun haar was ruig en ze droegen lange baarden. In hun behaarde handen hielden ze blinkende speren. De Giganten waren buitengewoon sterk. Ze waren in staat grote rotsblokken van de bergen af te rukken en ze heel ver weg te slingeren.

Alhoewel hun ouders onsterfelijke goden waren, konden ze zelf gedood worden op voorwaarde dat ze door een god samen met een sterfelijke tegelijkertijd getroffen werden. Een paar van de Giganten konden alleen gedood worden indien ze zich niet in hun geboortestreek bevonden. 

De Olympische goden hadden omgang met de Giganten en werden vaak uitgenodigd op de offermaaltijden die de Giganten organiseerden.

Na een 10 jaar durende onverbeten strijd met de goden van de Olympus, hadden de Titanen, de kinderen van de Godin van de Aarde Gaia, het onderspit moeten delven voor de Oppergod Zeus en de zijnen. Als straf verbande Zeus alle Titanen naar de diep onder de aarde liggende dodenrijk van de Tartarus waar ze nooit meer uitkwamen. Gaia die tevens de grootmoeder van Zeus was, was diep verbolgen over wat haar kleinzoon haar kinderen had aangericht en stookte de Giganten tegen Zeus op. 

Iris...

Iris was de gevleugelde godin van de regenboog en tevens de boodschapster van de Olympische goden. Hera, de vrouw van Oppergod Zeus, probeerde de avontuurtjes die haar gemaal met andere godinnen, nimfen en liefelijke sterfelijke wezens had, vanop de hoogste plaatsen in het oog te houden. Maar omdat ze ook nog andere taken had en niet overal aanwezig kon zijn riep ze af en toe de hulp in van de godin Iris.

Op een dag vernam Hera dat Zeus de godin Leto, waarmee hij voor zijn huwelijk met Hera een verhouding had gehad, zwanger had gemaakt. Woedend over dit andermale verraad van haar gemaal gunde Hera de hoogzwangere Leto die op het punt stond de tweeling Apollo en Artemis te baren geen rust en verbande haar van de ene plaats naar de andere. Om Zeus en Leto in het oog te kunnen houden gaf Hera aan de godin Iris opdracht om hoog op de Mimasberg te gaan zitten om van daaruit ver over de eilanden te kunnen zien wat er zich allemaal afspeelde. Tijdens haar zwerftocht naar een geschikte plaats om haar tweeling te baren kwam Leto ook op het Schiereiland van Karaburun terecht waar ze aan de voet van de Mimasberg door Iris opgemerkt werd en terstond door Hera verdreven werd. Uiteindelijk kwam Leto op het eiland Delos aan waar ze na lange en pijnlijke weëen de tweeling Apollo en Artemis ter wereld bracht. 

(Uit dit mythologische verhaal kunnen we opmaken dat de top van de Mimas berg door de Olympische goden als een soort uitkijkpost gebruikt werd. Ook heden is de Mimas berg die nu Bozdag heet uitgerust met moderne radar- en zendapparatuur...)

Narcissus...

Wanneer men het over Karaburun heeft, moet men onvermijdelijk denken aan de wit-gele en onvoorstelbaar goed ruikende narcissen die in de winter overal op het schiereiland groeien. Deze narcissen worden door de dorpelingen in december en januari geplukt en in de grote steden verkocht, waar ze met hun aangename geur de nabije lente aankondigen in de woonkamers.

Volgens sommige versies zou het mythologische verhaal van de mooie jongeling Narcissus  (Narkisos in het oude grieks), naar wie deze prachtige bloem genoemd is, zich aan de voet van de Mimasberg afgespeeld hebben. Narcissus was de zoon van de riviergod Cephissus en de nimf Liriope. De ziener Tiresias voorspelde dat “het kind een lang leven gegund was op voorwaarde dat het zichzelf nooit zou zien”. Toen Narcissus een jongeling was geworden, veroverde hij met zijn schoonheid de harten van alle nimfen en jonge meisjes. Maar Narcissus gaf geen gevolg aan hun liefde voor hem en leidde een zorgeloos leventje dat hij met jagen op de hellingen van de Minasberg vulde.

Echo, één van de nimfen was tot over haar oren verliefd geworden op de mooie Narcissus en probeerde zijn aandacht te winnen. Maar evenmin zoals met de andere nimfen en jonge meisjes had Narcissus geen oog voor Echo. De arme Echo kwijnde weg van liefdesverdriet en haar stem deinde uit tot een nog slechts moeilijk te horen gefluister. Toen de godin Nemesis het lot van de ongelukkige Echo vernam besloot ze Narcissus te straffen. Op een dag, tijdens het jagen boog Narcissus zich over een bron om zijn dorst te lessen. Zijn spiegelbeeld dat hij in het water van de bron zag, nam hij voor een andere jongeling waarop hij mateloos verliefd werd.

(In de moderne phychiatrie gebruikt men het verhaal en de naam van Narcissus voor de beschrijving van een pathologische houding - narcisme - die een meestal ziekelijke liefde tot zichzelf inhoudt).